Nalulungkot ako kasi Alam ko sa sarili ko hanggang ngayon may sama pa rin ng loob ang magulang ko sakin Lalo na ang papa ko. Masakit sakin na maramdamang nasasaktan ang mga magulang ko.
Si Papa kasi ako yung paborito nyang anak. Alam ko yun, kasi nung bata ako, ako ang lagi nya pinapaboran. Alam ko ngayon may nararamdaman na sya pero ayaw nya magpacheck up kasi wala daw syang pera para duon. Maraming utang si papa. Kaya ganyan sya mag-isip. :'(
Si mama, alam ko inuunawa nya kami hanggang ngayon. Kasi Nanay sya namin at alam nya sa sarili nya na obligasyon nya yun, kaya kahit gusto na nyang magalit samin ayaw nya. Pilit na kaming iniintinding magkakapatid kung bakit kami nag-asawa ng maaga. Si mama marami syang utang na hindi alam ni papa. Kaya madalas nahihirapan na sya kasi di nya alam pano bayaran kasi ang sahod nya sa pagiging streetsweeper is napupunta lang sa utang nya sa iba. :'(
Masakit sa'kin na hindi ko matulungan ang mga magulang ko. Alam ko nman na kahit may asawa na kami obligasyon pa rin namin magbigay sa magulang namin, pero pano? Pano nga ba ako makakapagbigay kung msimong sarili ko di ko matustusan. :'( Alam ko naman ang kasalanan ko, ano nga ba ang magagawa ng pagsisisi ko kung wala na, kung di na maibabalik ang dati. :( Habang sinusulat ko to umiiyak ako. Kasi naiisip ko na nman ang tatay ko at nanay ko. Yung Tatay ko balita ko ay gusto na mag-resign kasi napapagod na sya? Pano na yung mga kapatid kong dalawa na nag-aaral pa?
-marden
Walang komento:
Mag-post ng isang Komento